با ما همراه باشید

یادداشت

وضعیت دو احساسی

گاهی وقت‌ها برای پیدا کردن سوژه دچار سردرگمی عجیبی می‌شویم. سرعت اتفاقات آنقدر زیاد است که اصلا نمی‌شود در یک هفته به همه موضوعات حساس که جامعه به آن واکنش نشان داده است پرداخت. گاهی هم نبود کاغذ باعث می‌شود چند روزی در چاپخانه سرگردان باشیم و باز هم از اتفاقات جا بمانیم. البته این قسمت‌اش خیلی هم مهم نیست. مهم این است که چرا ما هر لحظه باید منتظر خبری باشیم؟ خبرهای جورواجور و عجیب که در هر جغرافیایی بود ممکن بود حساسیت‌های بیشتری را ایجاد کند.
هنوز حکم اختلاس قبلی‌ها صادر نشده است. از در و دیوار گزارش اختلاس‌های جدید می‌آید. هنوز ژن خوب قبلی را تا دم زندان یا پشت میز بدرقه نکردیم، بعدی‌ها قطار می‌شوند. قرارداد سرمربی مهم‌ترین تیم ملی کشور در سفارت‌خانه امضاء می‌شود و جزئیات آن هم گفته نمی‌شود. آهنگ ساسی مانکن در مدارس پلی می‌شود از وزیر آموزش و پرورش تا کلی مسئول اظهار نظر و تاسف می‌کنند. بهترین برنامه‌های تلویزیون تعطیل می‌شوند، مجله معتبری توقیف می‌شود، همه جا را آب می‌برد و مسئولان را خواب، کشور با پدیده‌ خطرناک ترامپ روبرو است، هرچند که ترامپ داخلی هم کم نداریم و هزار حادثه و اتفاق دیگر که فقط و تنها فقط در دو ماه اول سال ۹۸ اتفاق افتاده است. حقیقت تلخی که تائید می‌کند ایران در چهارراه حوادث جهان در بعد بین‌المللی که حالا توسط خودمان داخلی هم به آن اضافه شده است.
با این شرایط در وضعیت دو احساسی قرارگرفته‌ایم یک احساس رنجش و نا امیدی از این وضعیت، یک احساس امید به آینده‌ای بهتر و زیباتر برای ایران اسلامی که می‌تواند چهارراه و دروازه پیشرفت و توسعه جهان باشد.
با این حال اگر بخواهیم وضعیت امید بر وضعیت ناامیدی غلبه داشته باشد باید کمی بیشتر شرایط کشور را درک کنیم. این درک نشانه رفتار بهتر در همه ابعادش است. از رعایت قانون تا فهم احترام به یکدیگر در هر وضعیتی که در این موضوع نقش مسئولان البته بیشتر است.

 

علی رزاقی بهار؛ مدیر گروه مجلات همشهری

منبع/همشهری جوان

0/5 ( 0 نظر )
ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *