با ما همراه باشید

سینما

نگاهی به فیلم «شعله‌ور»

نگاهی به فیلم «شعله‌ور»

از دل مرداب ابتذال، گلی روئیده؛ نگاهی به فیلمِ «شعله‌ور»

«شعله‌ور» به کارگردانی حمیدنعمت‌الله البته که بهتر از فیلم موقر «رگ خواب» نیست، اما برای خودش فیلمی نسبتا سرپاست و تا همین حد هم خوب از کار در آمده است. فیلم را که ببینیم تازه می‌توانیم درک کنیم که ارزش‌های هنری قابل اندازه‌گیری است و سلیقه اثبات نشده در ادراک ارزش‌های فیلمیک محلی از اعراب ندارد. این را می‌توان به صف نظرات منتقدان و آثار فیلمسازان معاصر تعمیم داد.

«شعله‌ور» فیلمی درباره حسادت است، و ادعانامه‌ای بر «سلیقه من»، که شده سلاح در رفتن از محک سواد و شناخت سینمایی. سلیقه‌ی من‌هایی که ارزش‌های هنری سینما را تا حد جنگ‌ها و تئاترهای روحوضی نازل کرده و وضع سینمای ما را به فلاکت کشانده است…

در این فضای جفنگ، «شعله‌ور» با شمایل یک درام اجتماعی و رویکردی روان‌کاوانه، مثل یک «نیونوآر» این‌جایی، با گام‌هایی بلند پیش می‌رود و با بهت و حیرت، می‌توان گفت که به خوب نقطه‌ای هم می‌رسد؛ «حسادت».

در جایی که به دلیل توزیع غیرعادلانه و دلبخواهی منابع، و بی‌کفایتی مسئول، حسادت تبدیل می‌شود به شغل دوم خیلی از ماها، و بسیاری‌مان رسما و بدون برنامه قبلی، این کاره می‌شویم، و راه دسترسی به هر چیزی را، فقط در حذف رقیب می‌بینیم و با هزار ترفند کثیف می‌خواهیم خودمان را به‌ناحق در هر کاری جا کنیم، باید که مانند پزشکان یک نسخه از «شعله‌ور» را به آحادی از جامعه تجویز کرد.

فیلم قبلی نعمت‌اله «رگ خواب»، تماشایی از یک سینماگر مولف را به دست می‌داد، شعله‌ور چند پرده‌ای از منظر صیقل‌یافتگی، آن طرف‌تر ایستاده و البته ده‌ها برابر از اندازه‌های این سینمای هیچ حال حاضر بهترست.

با این وصف، فیلم گرفتار تلخی فزاینده کاراکتر اولش امین حیایی شده است، بله این تلخی ناشی از سرخوردگی‌های آدم اصلی و کاراکتر فیلم است که به حسادتی جامع در زندگی رسیده، و در ذات این نقش هم بوده طبعا، و به‌قول خود فیلم؛ یک ازگل به‌تمام معنا تبلور یافته، و خب این شمایل به‌همراهی قصه‌ای کمتر روشن برای مخاطب، به نتیجه‌ای که باید، نرسیده است.

شکست‌خوردگی امین حیایی در جریان سینمای تجاری سطح پایین هم دخیل در این ماجراست، جایی که فاصله بازی‌های بزرگ و بلاتکلیف را مشخص می‌کند و می‌بینیم که بازیگر آلوده به سینمای جفنگ، قدرتی برای ایجاد همدلی برایش نمانده و فیلم بارش را به‌سلامت به مقصد نمی‌رساند.

نعمت‌الله سینماگرست و با «رگدخواب» اثبات کرد که می‌توان به او و سینمایش اعتماد کرد؛ پس منتظر فیلم بعدی‌اش می‌مانم.

● رضا درستکار

#بارثاوا، فصلی نو در هنر و ادبیات…

0/5 ( 0 نظر )
ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *