با ما همراه باشید

یادداشت

شانس خراسان برای داشتن پدر

داود كيانيان/نويسنده و كارگردان تئاتر

هنگامی که لقب «پدر» به یک شخصیت داده می شود، خود یک مدال افتخار است. بویژه به هنگامی که از طرف مردم اهداء می شود، به وسعت مردم هدیه ارزشمند‌تر می گردد. اما هنگامی که از طرف هنرمندان این عنوان به یک هنرمند پیشکش می شود، یعنی هنرمندان خود را «فرزندان» او می دانند. یعنی نخبگان می گویند: ما کوچکیم و او «بزرگ». یعنی اگر هنری داریم، اگر اخلاقی هست، اگر شهرتی وجود دارد، همه دست پرورده ی او است.
در میان استان های ایران جالب است که استان خراسان رضوی تنها استانی است که هنرمندان تئاترش دارای یک پدر معنوی اند. آری جالب این جا است که او را در زمان حیاتش ارج گذاشتند و «پدر» نامیدند.
این عنوان یعنی این که هنر تئاتر در خراسان ریشه دار است و پیشینه اش افتخارآمیز است، تا آنجا که دوران زندگی تئاتری این پدر به عنوان دوران طلایی تئاتر خراسان ثبت می شود: چرا؟ چون: در این دوران است که؛
تئاترهای بلند و ایرانی در سالن شیر و خورشید (هلال احمر فعلی)، تئاتر های کوتاه و تجربی در خانه نمایش، تئاتر های روشنفکرانه در سالن رازی دانشکده پزشکی، نمایش های دانش آموزی در سالن های دبیرستان فردوسی، و نمایش های آتراکسیون در تئاتر گلشن و تئاترهای مردمی در تئاتر نادر به اجرا در می آیند. تولید تئاترهای تلوزیونی در مشهد کم کم رونق می گیرند. در همین زمان است که برای نخستین بار تئاترهای حرفه ای برای کودکان و نوجوانان در سالن خانه نمایش احمدآباد هر جمعه چند سیانس پای می گیرد. حتی برای اولین بار جشنواره تئاتر جوان به همت گروه های تئاتری مشهد برگزار می شود و چاپ نمایشنامه نیز رواج می یابد. اجرای نمایشهای «ابوذر» و «باران» که به لحاظ تاریخی و مذهبی اهمیت ویژه ای دارند در همین دوران روی می دهد. نمایشنامه های «برتولت برشت» با نگاه های سیاسی در همین بازه ی زمانی است که اجرا می شوند. این فعالیت ها در چنین حجمی گسترده مدیریت می خواهد. بدون یک مدیریت آگاه و پدرانه تئاتر نمی توانست در چنین وسعتی گسترش یابد و تئاتر مشهد این شانس را داشت که پدر مهربانش او را مدیریت کند.
در ارج این پدر همین بس که نام آوران ارزشمندی از این خانه ی پدری به جامعه تئاتری و هنری ایران هدیه شدند:
زنده یادان: احمد میر باذل، منصور همایونی، اصغر میر خدیوی، اصغر قفقازی، فریدون صلاحی، انوشیروان ارجمند، رضا سعیدی، رضا کمال علوی، حسن حامد، رضا رضاپور، رضا جوان و… .
و هنرمندان برجسته؛ داریوش ارجمند، رضا کیانیان، رضا صابری، محبوبه بیات، فیروز صباغی، سعید تشکری، بیژن امکانیان، علی آزاد نیا، علی سوزنچی، تیمور قهرمان، محسن مصطفی زاده، احمد مینایی، حمید قلعه ای و.. کاش حافظه یاری می کرد تا بیشماری دیگر از هنرمندان عنوان می شدند.
این پدر بزرگوار تئاتر ما دکتر محمد علی لطفی مقدم است که همه به او افتخار می کنیم.
برای این مدیر هنری موفق سلامتی، شادی و عمر دراز آرزو می کنیم، امید که مسئولین فرهنگی از این گنجینه ی تجربه برای شکوفایی هنر تئاتر بهره ببرند.

 

داود کیانیان/نویسنده و کارگردان تئاتر

منبع/ ماهنامه بارثاوا

0/5 ( 0 نظر )
ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *